توضیحات
اوپانیشادها از ژرفترین نغمههای اندیشهی انسانیاند؛ زمزمههایی که از دل جنگلهای کهن هند برخاستهاند؛ جایی که جویندگان حقیقت در سکوت آشرامها گرد میآمدند تا در گفتوگوی استاد و شاگرد، از راز هستی و معنای بودن بپرسند.
در این متون کهن، پرسش انسان دربارهی خویشتن و جهان به صورتی ساده اما ژرف طرح میشود: انسان کیست؟ حقیقت نهایی چیست؟ و چه نسبتی میان آگاهی فردی و حقیقت مطلق برقرار است؟
اوپانیشادها بخشی از سنت بزرگ وداییاند، اما روح آنها بیش از آنکه آیینی و مناسکی باشد، درونی و تأملی است. این متون، اندیشه را از ظاهر جهان به درون انسان میبرند و جستوجوی حقیقت را به شناخت خویشتن پیوند میزنند. از همینرو، با وجود گذشت هزاران سال، هنوز طراوت پرسشهای نخستین انسان را در خود حفظ کردهاند.
کتاب حاضر ترجمهای از شماری از این متون ژرف است؛ متونی که سرشار از لایههای معناییاند و خواننده را به فضایی از تأمل و پرسش دعوت میکنند؛ به سوی آن لحظهای که انسان نگاه خود را از هیاهوی جهان بیرونی به درون معطوف میکند و سرچشمهی آگاهی و حقیقت را در خویشتن میجوید.
